თვალებს ვახელ შავ, პატარა სივრცეში.
ვხუჭავ.
ერთი, ორი, სამი.
თვალებს ვახელ უფრო ნათელ, პატარა სივრცეში და ორი საათის წინ ჩაგროვილ ჰაერს გარეთ ვუშვებ.
ვერავის ვხედავ.
-გოგონა, არ ჩადიხართ?
-დიახ. უკაცრავად. – ვუხდი და მანქანიდან გადმოვდივარ. – მადლობა, რომ მომიყვანეთ. – უხერხულად ვიშმუშნები, თავს ვუქნევ და კარს ვკეტავ.
ავტოსტოპით პირველად ვიმგზავრე.
წარმოდგენა არ მაქვს, ასეთ დროს რას ეუბნებიან მძღოლს. იქნებ, ჯობდა, მადლიერება მეტად გამომეხატა, მაგრამ ამაზე ფიქრით აღარ ვიღლი თავს და პირდაპირ შენობაში შევდივარ. ახლა ქუთუთები უფრო მამძიმებს, ვიდრე ზურგზე მოკიდებული ერთადერთი ზურგჩანთა და ერთი სული მაქვს, მოხუცი თებეს კარზე დავაკაკუნო და ჩემთვის განკუთვნილ პატარა ოთახში დილამდე წავუძინო.
გარეთ წვიმს.
მარტში ბათუმში არავინ ჩადის.
თებე კარს მესამე დაკაკუნების შემდეგ მიღებს. კოჭებამდე ყვავილებიანი ღამის პერანგი და ძირგავარდნილი ჩუსტები აცვია. მეგონა, აღარ ჩამოდიოდიო, მეუბნება და შიგნით შევყავარ. სახლში კედლებშიგამჯდარი ნესტის და ობიანი პურის სუნია. ბებიაჩემი ამბობდა, რომ ობიან პურს თუ შევჭამდი, ბევრი ფული მექნებოდა. თებეს სახლის კედლებზე ალაგ-ალაგღა შემორჩენილ, 40 წლისწინანდელ, უცნაური ორნამენტებით გაწყობილ შპალერს ვუყურებ და ვგრძნობ, როგორ მექაჩება ქუთუთოები ძირს. მარცხენა მხრიდან მოთრეული ფეხის ნაბიჯები მაფხიზლებს.
-აქ დაიძინებ- მოკლედ მეუბნება და ფერგადასული, მაგრამ ერთ დროს, აშკარად, თეთრი კარის სახელურს ქვემოთ წევს და ოდნავ აღებს.
-მადლობა – ნაძალადევად ვუღიმი და ოთახში შევდივარ.
ოთახში ბნელა და ქუთუთოებიც ეშვება. ზურგჩანთას ძირს ვაგდებ და ისაა, შუქი უნდა ავანთო, ოთახში პატარა, წითლად მოძრავ წერტილს ვხედავ.
სუნთქვა მეკვრის. თვალებს ვხუჭავ და მაშინვე ვახელ.
-გამარჯობა – სიბნელიდან ვიღაც მესალმება. – მეც წეღან გავიგე, ოთახში რომ ორნი უნდა ვყოფილიყავით. -არ გეშინია, იმედია – წითელ წერტილს მეორე მხრიდან ბოლომდე ისრუტავს, სიბნელეს კვამლში ახვევს და შემდეგ ამ სიწითლეს სადღაც აქრობს.
-არა – მოკლედ ვუჭრი და ინტუიციით მისი ხმის საპირისპირო მხარეს მივდივარ. საწოლი აქ უნდა იყოს.
ვჯდები.
-კარგია, რომ სინათლე არ აანთე.
-რატომ?
-ასე უფრო საინტერესოა.
-რა არის საინტერესო?
-ერთმანეთი.
არაფერს ვამბობ.
-ჩანთა კართან დატოვე?
-ჰო.
-დიდი ხნით არ ჩანხარ.
-რამდენიმე დღით მხოლოდ.
დუმს.
-შენ?- ვეკითხები,
-ერთი დღით. ხვალ მივდივარ.
თითქოს, გული მწყდება.
-გაგიხარდა? ოთახში მარტო დარჩები.
-თუ ერთ-ერთ ღამეს ვინმე არ დამადგება მეც.
ჩაიცინა.
მისი ხმა უცნაურია. მგონია, რომ 70-იანების რომელიმე ფილმს უნდა ახმოვანებდეს, ალენ დელონის მონაწილეობით.
-რაზე ფიქრობ?- მაფხიზლებს.
-შენს ხმაზე – უცბად ვპასუხობ.
-შეგიძლია, ჩემი ხმით გამოიცნო, როგორი ვარ გარეგნულად?
-არრ…ა. – ვიბნევი.
-კარგი, რა. სახალისოა. ხომ არ გეძინება?
თავს ვაქნევ იმ იმედით, რომ მაინც ვერ დაინახავს.
-ძალიან კარგი. ჩანთაში რომელი წიგნი გიდევს?
-საიდან იცი, რომ წიგნი მიდევს?
-გოგო, რომელიც ერთი ჩანთით მოგზაურობს, აუცილებლად იპოვის ამ ჩანთაში ადგილს წიგნისთვის.
-საინტერესო დასკვნაა.
-ფაქტია. რას კითხულობ?
-„უნიკალური ეგზემპლარი“ მაქვს ჩანთაში.- ვეუბნები და მგონია, რომ წარმოდგენა არ აქვს, რაზე ვსაუბრობ.
-ჭორფლები გაქვს?
-რა?
-ჭორფლები გაქვს, ჰო?
-საიდან მოიტანე?
იღიმის. სიბნელეშიც კი ვგრძნობ, რომ თავხედურად იღიმის.
-გოგო, რომელიც სიზმრებზე დეტექტივს კითხულობს, ისე დაეძებს დეტალებს წიგნში, როგორც ცაზე- ვარსკვლავებს. ვარსკვლავების თვლა ჭორფლებს აჩენს. ამ წიგნშიც ხომაა ვარსკვლავები?
მის ხმას უფრო და უფრო ვეჩვევი, ნელ-ნელა საწოლზეც მოვთავსდი და მწოლიარეს უფრო სასიამოვნოად ჩამესმის მარჯვნიდან მისი დაჟინებული საუბარი.
როგორ შეიძლება, მარტის ბათუმში ჩამოსულ ადამაინს, ვინმესთან ლაპარაკი ასე უნდოდეს.
-იცი, ჯობია, არ მითხრა, ჭორფლები გაქვს თუ -არა. ხვალ დილით ვნახავ.
-აჰა- მეღიმება.
-კიდევ მუქ ყავისფერ, შეღებვისგანგახუნებულ თმას. არცისე გრძელ ფეხებს, დიდ მკერდს და ჩაშავებულ თვალებს.
-მკერდის ზომის გარეშე არ გეთვლება არაფერი.
-ჰმმ, სამი? ანდაც, არ მითხრა, დილით ჩემით შევამოწმებ. შენს გაღვიძებამდე.
სიცილს ვეღარ ვიკავებ, მაგრამ მაშინვე ვიფარებ პირზე ხელს. თებეს არ მინდა, გაეღვიძოს.
-შენი ჯერია.
საერთოდ აღარ მეძინება, თითქოს.
-მე მგონია, რომ წვერი ბოლოს ორი დღის წინ გაიპარსე და ახლა ნელ-ნელა ამოშვერილი თავები სისრულის შექმნას იწყებენ სახეზე. შენი თმა წვერივით შავია და ყავისფერ თვალებსაც მუქი, მსხვილი წარბები გიფარავს. სიცილის დროს თვალების გარშემო ნაოჭებთან ერთად, მარჯვენა, ანდაც, მარცხენა ლოყა გეჩხვლიტება. ნუ, ერთ-ერთი.
დუმს. მისმენს. მის ღიმილს სიბნელეში ისევ ვგრძნობ, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი მონოლოგის განმავლობაში ჭერს მივშტერებივარ.
-საინტერესოა, განაგრძე.
-დიდი მტევნები გაქვს.
-რომელშიც იდეალურად ჩაეტეოდა შენი სამი ზომა მკერდი?
ლოყები მიხურს. ვაგრძელებ.
-მგონია, რომ ტატუ გაქვს სხეულზე. მხარზე, შეიძლება მენჯზე.
-შენც ხომ გაქვს ეგ. თუმცა, არ მითხრა. ხვალ ვნახავ. დილით.
ხვალ დილით თუ ნახავს და წავა? ისე წავა, რომ ვერ გავიგებ, წვერი მართლა ორი დღით ადრე გაიპარსა თუ-არა?
-იმედია, ჩემს გაღვიძებამდე არ წახვალ. – ფიქრებიდან მაფხიზლებს.
ერთ შეკითხვაში ნდობა მიჩნდება. მგონია, რომ არსად წავა. დილით თვალებს გავახელ და მარჯვნივ დამხვდება.
-შენი ხმა მომწონს – სიჩუმეს ისევ თვითონ არღვევს. – მომწონს და მინდა, უფრო ახლოდან მესმოდეს, მაგრამ წესები არ დავარღვიოთ. დილამდე არ გაგეკარები.
-კარგი- ვიღიმი.
მარტის ბათუმში ასეთი ამბები არასდროს ხდება.
-დავიძინოთ? – მეკითხება.
-დავიძინოთ. – ვიღიმი.
-დილამდე.
-დილამდე.- ვამბობ, თვალებს ვხუჭავ და წვიმის წვეთების ხმაურში ნელ-ნელა მეძინება.
დილით თვალებს გავახელ, მარჯვნივ გავიხედავ და ის აქ დამხვდება. ვნახავ, ნამდვილად ორი დღის წინ გაიპარსა წვერი თუ-არა?
ის ჩემს ჭორფლს ნახავს, თავის გამოცნობილს. და ჩემს გახუნებულ, ყავისფერ თმას. მოკლე ფეხებს და სამ ზომა მკერდს.
ჩამეძინა.
თვალებს ვახელ თეთრ, ცარიელ ოთახში.
ვხუჭავ.
ერთი, ორი, სამი.
თვალებს ვახელ თეთრ, ცარიელ ოთახში და წინა ღამით ჩაგროვილ სუნთქვას გარეთ ვუშვებ
და მას ვხედავ ყველგან,
კედელზე,
ჭერზე,
იატაკზე,
ჰაერში და მარჯვნივ ვტრიალდები.
ჩემს გვერდით საწოლი ცარიელია.
ვდგები. ოთახიდან გავდივარ.
თებე სამზარეულოაშია.
-დილამშვიდობის. ის ბიჭი წავიდა?- პირდაპირ ვეკითხები
თებე ისეთივე შენელებული კადრივით ტრიალდება, როგორც მისი ახალგაზრდობის ფილმის პერსონაჟები, გაფუჭებულ კასეტაზე.
-რომელი ბიჭი? – მიღიმის და გარეცხილ ჭიქას აპირქვავებს.
-ის ბიჭი, ჩემი ოთახის მეზობელი. – გულის ცემა მიჩქარდება.
-მარტში აქ შენ გარდა არავინ ჩამოსულა. – მიღიმის.
რამდენიმე წამს კიდევ ვუყურებ მის გაკვირვებულ, ღიმილშეპარულ სახეს და შემდეგ უხმოდ ვბრუნდები ჩემს ოთაში.
ოთახში ერთი ხის საწოლი, ტუმბო და მორყეული სკამია.
სკამზე -ჩემი გახსნილი ჩანთა.
ჩანთაში -წიგნი და
წიგნში- მოპარული სიზმრები.

Advertisements